Sining bilang Panlaban.

Mga bagay na mula mismo sa isip ni Inong. Halika kaibigan, makisilip, makitangkilik at makilakbay, konting ingat baka ikaw ay mahulog sa kumonoy na nagpapakatotoo.

Sunday, April 6, 2014

Anak ng Puno


Hindi ko na ngayon kailangang gumising ng maaga at magmadali at pakiusapan ang bathala ng maliit na kamay ng orasan na magpahinga muna. Tinabi ko na rin ang sandamakmak na papel na naipon, kawawang mga puno nagbigay buhay para mas maging madali ang pagproproseso ng pagtuturo- isipin mo na lang kung walang susulatan kawawang mga utak naman at kung walang bond paper na gagamitin sa pagphophotocopy kawawang mga kamay kaya kung ako ang tatanungin karapatdapat lang na patayuan  ng kanya-kanyang rebulto ang bawat punong pinuputol bilang pagkilala sa kabayanihang ginagawa pero kung may choice lang ang mga puno hindi rin nila siguro gugustuhing magpakabayani lalo na’t hindi nabibigyan ng katarungan ang pagkakamatay nila, pagkatapos gamitin at pakinabangan itatabi at kapag tinabi at nakitang walang panggatong susunugin at kapag nakitang nakatabi at walang magawa gugupitgupitin, kawawang anak ng puno. Kaya magdalawang isip kana kung may makita kang papel ngayon, magpasalamat ka! May magagawa ka, maging maka-puno ka!

Anak ng puno naman o, buti pa ang puno basta tinanim at nabuhay maghihintay na lang ng panahon para maging kapakipakinabang. Sa katayuan ko ngayon matapos matamnan ng mga prinsipyong bayad ang aking utak kailangan kong gumalaw at walang mangyayari sa akin kung pagkagising sa umaga tatayo akong parang puno at sasabay sa ihip ng hangin. Kailangan kong maging isang puno na may paa, dalala ang pinalaking sobreng kulay puno kalakip  ang resume na pinuno ng mga ideya para mas maging katanggap-tanggap na tao kailangan kong hanapin ang lugar kung saan ko itatanim ang mga ugat na dinadaluyan ng dugong uhaw na maging ganap na manggagawa. Masikip ang espasyong pinag-aagawan ng kapwa ko punong walang karanasan kaya kailangan mong makipag-agawan kung hindi naman kailangan mong mangibabaw.

“Welcome to the real world” eto na nga ba ang  sinasabi nilang totoong mundo- isang mundong masikip na pinag-aagawan at para mapansin kailangan mong higitan ang mga kasabayan. Anak ng puno nga naman.

Friday, March 21, 2014

Ang Pagtatapos





“Great undertakings coming in for our gentlemen, John Ernesto. Fondly called Inong by many, he firmly maintains a great and ideal sense of possibilities rather than probabilities by embracing risk as something necessary in a student’s life. Inong often spurns rigid labels as a snob lad, a debonair and sometimes the man for life, but is unapologetic about his many sides and how he chooses to manifest and celebrate them. More than coming to school to make the most out of his stay, Inong expanded his boundaries, defied definition and did it all while simultaneously accepting his individuality which spelled all the difference.He is known to be a portrait of a no non-sense man- a perfect epitome of substance and sense. This claim was earned by Inong from the many affiliations he is into. Inong has proven him an artist never running out of unsullied ideas which may seem unfamiliar for usual minds.“ 
–E.M Cano (The Shield-Annual 2014)





Sa loob ng apat na taon- isang libo’t walong daan at walong put isang araw estudeyante ako kung magbayad sa jeep, tricycle o bus na sinasakyan papasok sa isang lugar na nagpamulat sa akin sa totoong buhay na darating. Saksi ang suot na polong puti, itim na pantalon at sapatos sa lahat ng araw na nag-daan, mga araw na punong-puno ng mga istorya na di kayang tumbasan ng kahit ano pa man, mga istoryang bumuod ng kanikaniyang pahina na nagpabuhay sa isang Buhay Kolehiyong aklat. Totoo nga na napakabilis dumaan ng mga araw, parang kailan lang nang maramdaman ang sobrang kaba dulot ng unang araw na pagpasok na walang ni isang kakilala sa mga dadatnan, ngayon parehong kaba ang nararamdaman hindi dahil unang araw ng pagpasok at hindi  dahil sa wala akong kakilala sa mga dadatnan ko sa pagpasok kundi dahil eto na, sa huling pagkakataon papasok ako ng nakauniporme na may patong na togang itim na simbolo na sapat na ang pagsasanay panahon na para may maipatunayan.

Hindi biro ang mga pinagdaan, hindi siya ganoon kadali- kailangan mong magsakripisyo, magtiis at higit sa lahat lumaban. Darating at darating ka sa punto na nakakatamad na bumangon mula sa napakasarap na pagkakatulog pero kailangan mo pa ring itayo ang sarili at pilitin na manatiling gising kahit pa halos suko na ang katawan sa pagod dahil may hinahabol na oras, kailangan mong pigilan ang kaba at ipagsantabi muna ito kahit na pumatak na lahat ng malalamig na pawis sa katawan at higit sa lahat kailangan mong paniwalaan ang sarili- maaring may umalalay sa iyo sa pagtayo pero sa sarili mo pa rin manggagaling ang pwersa na hihila sa iyo pataas.

Ngayon ang araw nang pagtatapos at gusto kong kunin ang araw na ito para magpasalamat at mag bigay ng pagkilala. Salamat sa Kanya, maraming salamat po sa Inyo- alam ko at naramdaman ko po na naging kasama ko po Kayo. Maraming salamat sa aking mga magulang na walang sawang binibigay ang buong suporta at pagmamahal sa akin- Ma..Pa.. mahal na mahal ko po kayo, para sa inyo po ito Maraming salamat po. Sa aking nag-iisang kapatid, na una kong naging kaibigan at kaaway maraming salamat. Sa mga naging kasakasama ko sa loob ng apat na taon lalong lalo na kay Mica Cano, Regina Gacote, Glenn Marc Halili, Sarah Grace Cabrera, Patricia Camille Sayo at Danica Yusi maraming salamat mga tunay na kaibigan, tunay na hinding hindi malilimutan ang mga tawanan, kwentuhan at pananghalian na pinagsaluhan, walang bibitiw mga kaibigan, sama-sama pa rin kahit anong mangyari. Salamat Ma. Rosario Mercado, Anna Marie Maliwat, Hazel Constantino, Janine Bulatao at Cristhel Ibarra, alam natin ang hirap na  pinagdaan natin patungo sa pagtatapos na ito, marami akong natutunan sa inyo at ang team Tilaok ay naging parte na ng buhay ko. At Mako Salamat, salamat sa paniniwala, salamat at lagi kang nandiyan at mahal na mahal kita.

Hindi ko alam kung anong mangyayari pagkatapos ng araw na ito, ang alam ko bukas unemployed na ako at bukas magsisimula na ang isang panibagong laban.

Isang pagbati sa CHS-T Batch 2014! 

Sunday, September 8, 2013

Spero


We are unified through the flame of our hope, blazing aloft the vast skies, reaching the unattainable and fighting with our souls joined as one. We are the Spero, harmonic as a graceful nightingale, fiercer than a fearsome eagle, eternal as a majestic phoenix, and unbeatable like full blooded champions. Fire is not what symbolizes us, infinity is, we have the pride of a real victor and through eternity our stamp will remain infinitely. Through our camaraderie we are unbeatable, we live and breathe like a family, we stand united as a family, and we are inseparable like a real family. Soar high, blaze brighter, we are champions for we bond as one. Unite with the Holy Spirit! We are supreme and unreachable. While we breathe we hope! Fly high, aim high, reach high, Gabak Spero

Jersey No. 16 Romar Calilung

 Jersey No. 24 Mark Canlas

 Game 1: Gaudium VS Spero

Spero Basketball Men
J. Macatula (Jersey No. 45), P. Mallari (Jersey No. 2), J. Fontamillas, M. Canlas (Jersey No. 24), C. Consul, R. Seacor (Jersey No. 11), A. Umali (Jersey No. 7)

Game 1: Gaudium VS Spero

Spero Volleyball Women

Game 2: Spero VS Caritas

Badminton Men
Russel Mendoza

Let’s Go Spero Let's Go

 Bop Obillos Spero Cheer Leader


Go Go Spero...Fly High Go Spero Go....Go Go Spero....Soar High Go Spero Go 

 Spero Cheerers

Recca recca summa R....Recca recca summa E.....Recca recca summa D
Recca recca summa R E D
Go go go, fight fight fight
Aaaaahhhhh, freakout 

While I Breathe, I Hope

 Tago na kayo andito na ang Spero… Spero
Umuwi na lang kayo para matulog… tulog
Mahiya naman kayo kung ganyan mga cheer nyo
Mag-isip isip na lang pag may time. YEAH!!!

Guardian of Hope
Nikka Villaroman

We’re Moving in...: You’re moving out...We are the team let’s hear you shout...Go Spero....Catch the spirit...That we create cause today its Dominique

Domique Cabalu
Spero Drummer

Ang mga dilaw ay sumisigaw. They’re so plastic. We’re fantastic
Pati na asul at mga green team. Humiliation! Silay distraction
Come-on Spero, Let’s Go Spero
A-A-A yeah
Come-one Spero Let’s Go Spero
Ohooh-Ohoo

Spero Mr. Intramurals
Ronn Rovan Sanchez

 Red team is in the light…And we’re standing side by side
As your shadow crosses usWhat it takes to come alive…
It’s the worried feeling that you can’t deny.....Other teams you gotta LET GO…

we’re number one, we are the RED team....It’s more fun in the RED team
We found Hope  in the RED team......It’s time to fight the OTHER TEAMS…

Spero Mr. and Ms. Intramurals
Ronn Rovan Sanchez, Fozia Malik


Spero Ms. Intramurals
Fozia Malik

Matatapang....Matatapang....Matatalino.....Walang takot.......Kahit kanino
Yan kaming mga taga Red team



Spero Banner and Artist
Edda Concepcion, Albert Ramos

Spero Pep Squad
Arel Manalili, Lady Guinto 

Spero Pep Squad


Spero Pep Squad


Go Pula! Go Pula! Go Pula! Go! Go! Go!

Spero Pep Squad
Sarah Cabrera, Maai Galang

Spero Pep Squad
Pep Leader
Bona Claire dela Cruz

Spero Ready to fight
Made by: Jerome, Albert Ramos, Nikka Villaroman

Spero Pep Squad
Maricis Surla

Spero Pep Leader
Bona dela Cruz

Spero Pep Squad
Lady Guinto, Glenn Halili

Spero Pep Squad
Maai Galang

Celene Manese, Magel Imperial, Lorie Nucum, Toni Nicer, Glena Hasegawa, Jess Abubo


Freedom… Freedom
Ating itanghal… dangal at katarungan
SPERO…
Isang malayang SPERO
Isang malayang SPERO


Spero
Sarah Cabrera, Ronn Sanchez, Danica Yusi

Spero
Personal Mentor
Sarah Cabrera, Lady Guinto

The BEST PEP LEADER!

Spero Babies
Ruslan Seacor, Ali Malibiran, Rubi Camille


Spero Babies



Spero
with coach Torres

Dugong Spero
Danica Aranas (Sports Leader), Lady Guinto (Asst. Pep Leader)


Friday, August 23, 2013

Meron o Wala?


Sino ka kapag wala ka? Sino ka kapag meron ka?
Magkaibang pagkakataon na nagpapakita ng dalawang magkaibang ikaw. Maaring sa panahon na wala ka marami kang mga bagay na naiisip na pwede mong gawin sa panahon na magkakaroon ka, at sa panahon na dumating na sa’yo ang pagkakataon na magkaroon mistulang ibang tao ang nag-isip. Unti-unti  kang nilalamon ng mga materyal na bagay na dumating kasabay nang pag-alis ng mga ideyang pwede mong gawin na kasing kinang ng daang bombilyang  sinindihan ng sabay-sabay. Saan ang dating ikaw sa pagkakataong ito? Eto ba’y nagkataon lamang?,o sadyang ito ang sikolong pinagdadaanan ng mga nang-galing sa wala.

Hawak ang platong nakapalad na walang ni-isang laman. Kasabay ng pag-ihip ng hangin ang paglabas ng tunog mula sa kumakalam na sikmura na siyang sinasabayan ng mga pangungusap na binubuo ng mga salitang kumakatawan sa mga kabarong pareho ang pinapalad.

At pagkatapos ang mahabang paghihintay. Napunan ang wala at napatahimik ang kulakalam na sikmura. Dala ang platong may laman, itinabi ang kakaunti…naglakad at sumulong.

Naiwan ang kabarong nakapalad. Maghihintay ng parehong kapalaran. 

Tunay nga atang lumalabas ang talino at pagiging makatwiran ng isang tao kapag walang-wala siya at kapag dumating ang pagkakataon na sinuwerte at nagkaroon unti-unting nawawala ito, nagbibingibingihan hanggang maging hangal. Kung dadalhin ang talino ng bawat intelihenteng gutom na nag-iisip kapag nabusog baka sakaling walang taong magugutom. 



Thursday, March 14, 2013

Bakit hindi mo kailangang magalit sa mundo?

Bago mo pagalitan ang mundo unahin mo muna ang sarili mo

Alam mo kung ano ang tama pero mas pinipili mo kung ano ang mali, alam mo kung ano ang mali at madalas mas malakas ang epekto ng mga ito sayo kaya ang nangyayari sila ang mas pinipili mong gawin para bang alam mo na masasaktan ka pero sige ka pa rin, para saan? Para mapatunayan mo na may tama sa gagawin mong mali, hindi ba’t isa itong napakalaking kalokohan. Isang panlilinlang na nauuwi sa napakaraming galit at sisi sa iba, na kung titignan naman walang ibang dapat pagbintangan kundi ikaw. Kailan man hindi naging tama na magalit ka sa mundo at sa mga nangyayari sayo lalo na kung ang mga ito ay bunga ng mga desisyon mo. Araw-araw nilalatagan tayo ng napakaraming pagpipilian at  ang bawat proseso ng pagpili ay maihahambing sa isang digmaan na ikaw kasama ng iyong malayang kalooban ang magkasangka at ang pasya mo ang siyang magiging dahilan ng mangyayaring wakas. 





Monday, February 25, 2013

Ako, ang Pilipinas at ang handog ng Pilipino sa mundo.





Hindi ka pumayag na mawala at muling mabawi ang pinaglaban mong mithi, kalayaan ngayon ay nasa kamay mo pero papaano mo ito ginagamit. Kung sakasakaling muli itong kunin sapagkat may mali sa iyong paggamit handa ka bang muli itong ipabawi? Ano ang gagawin mo kung na sa iyo na ang mali?





Sa milyong bilang ngayon may kanya-kanya ng buhay ang mga nagkapitbisig noon, may mga bumitaw na siyang nagresulta ng 'di lang isang adhikain at may mangingilan na lumunok sa pangakong hindi na magpapaalipin na sila ngayong nakatali sa mga poste noon na nagiba na ngunit muling pinatayog ng pagkakataon...ngayon muli kitang tatanungin masarap pa nga ba ang maging Pilipino?






Papaano kung muling kailanganin ang inihandog noon makakaya pa ka yang pagbigyan ang mundo? Kung ang nabago ay siyang bumalik sa mas malakas at dati nitong anyo akma pa ba ang dating paraan na ginamit para sa pagbabago? Anong ibig sabihin mo sa katotohanan, kalayaan at katarungan? Kung ihahambig ko ang nakikita ko ngayon sa sinabi mong nakamit mo noon baka maling diksyonaryo ang ginagamit ko ngayon. Kung magka-ganoon man baka kailangan na muling magtawag ng pagkakaisa.





Kung pagmamasdan mo ngayon ang nangyayari sa kasalukuyan baka ikabigla mo ang mga nag-sulputang pader na humihiwalay sa mga may kapangyarihan at sa mga dahilan kung bakit sila may kapangyarihan. Wala na ang matatag na pagkakapitbisig na siyang pinarupok ng kanikaniyang pinaniniwalaan. Kailan ko kaya makikita ang langit na nakita mo noon?





Hindi man halata napabayaan na bigyan ng hustisya ang iyong habilin. Unti-unting napapaos ang mga sumisigaw, mga sigaw na mula sa ibaba na mistulang nagiging bulong na lamang pagdating sa itaas. Papaano kung ang kapatid ko na ang nagpapatunay na hindi ko siya kapatid, maari ko na bang kalimutan ang itinanim mo sa akin?

Dalawangput-pitong taon na ang nakakalipas sa parehong araw sa lupang ito isang pangyayari ang nagpakilala sa mga Pilipino. At sa araw na ito nawa'y hindi natatapos ang lahat sa pagkilala sa nangyari noon.

"Pinatunayan natin: Kayang magtipon ng Pilipino; kaya nating magtulungan; kaya nating magtaya ng buhay para sa isat-isa. Sa EDSA, inisip natin ang kapakanan ng bayan at ng kapwa, bago ang sariling interes. Pinatunayan natin na kayang magtipon ng Pilipino; kaya nating magtulungan; kaya nating magtaya"
-Presente  Noynoy Aquino (PNoy)