Pangarap ni Rap-Rap

Kilala ako sa pangalang Rap-Rap at halos lahat ng nakakakilala sa akin ay pawang mga taong mas madalas lumabas tuwing gabi, mga night shift kung baga. Tulad ko sa gabi naghahanap buhay, walang eksaktong oras kung kelan maguumpisa at magtatapos ang pagkayod, iba-iba ang mga tinuturing na amo at taas baba ang halaga ng sahod depende sa tinatawag nilang “performance” ko. Malawak ang opisina, mausok ang hangin at sa anumang oras pwede akong maging sunod-sunuran sa iba, gagawin ang mga bagay na noon di ko lubos maisip na papasukan ko pero wala---higit ang tawag ng nangangalam na sikmura kesa sa sinasabi nilang tama. Menor de edad sa umaga pero sa paglubog ng araw kailangang mag-astang purong binata para kumita. Mga “pasubo” ang tawag sa mga katulad ko, di ko alam kung sinong nagpasimula ng tawag na ito pero ang alam ko isang maikling diskripsyon ito tungkol sa ginagawa ko…..sa hanap buhay ko.

Hindi ko na mabilang kung ilan na nga ba ang naging amo ko simula mag katorse ako, ngayong disisyete na ako medyo nasisikmura ko na rin ang kababuyang pwede nilang gawin sa akin---sa dilim. Madalas mga mayayamang bakla ang pilit kong sinusunod, mapaligaya lang sila kapalit ng ilang daan. Tatlo hanggang apat na tao sa isang gabi sapat na para may mailaman ako sa kumakalam na sikmura sa susunod na araw at may maibigay kay Jenny, ang aking nobya na tulad ko sa gabi ang hanap buhay. Walang permanenteng lugar kung saan ako magpapakapawis, sa damuhan, sa sasakyan, sa mga pampublikong palikuran, sa parke o minsan kung nakat’yamba sa bahay na rin ng mga baklang costumer. Mas mahal ang bayad pag inuwi kami kasi lahat ng pwede mong isiping mangyari sa isang nakakandadong kwarto pinapagawa sa amin, basta nasusunod sa presyo ayos na rin…. Isang daan pagsinubo, tatlong daan kung pinapasok at limang daan kung nagrequest ng katas, ang pinakaprodukto namin na gabi gabi best seller. Bonus na lang kung papakainin kami at papainumin ng kahit anong pwedeng inumin.

Sa trabahong ito, hawak ko ang oras ko, na sa akin pa rin kung papasok ako  o hindi kaya sa huli desisyon ko pa rin kung kailan ako bibitaw sa patalim na di ko mabitabitawan. Kailan man hindi ko ginusto ang mga ginagawa nila sa akin pero kailangan kong magtiis para sa sarili ko at para kay Jenny. May naiipon na rin ako kahit papaano, basta pag sapat na to para aming dalawa ni Jenny titigil na ‘ko. Ako uli si Rap-Rap isang “pasubo” sa gabi at isang nangangarap.