Sining bilang Panlaban.

Mga bagay na mula mismo sa isip ni Inong. Halika kaibigan, makisilip, makitangkilik at makilakbay, konting ingat baka ikaw ay mahulog sa kumonoy na nagpapakatotoo.

Sunday, April 29, 2012

Pangarap ni Rap-Rap


Kilala ako sa pangalang Rap-Rap at halos lahat ng nakakakilala sa akin ay pawang mga taong mas madalas lumabas tuwing gabi, mga night shift kung baga. Tulad ko sa gabi naghahanap buhay, walang eksaktong oras kung kelan maguumpisa at magtatapos ang pagkayod, iba-iba ang mga tinuturing na amo at taas baba ang halaga ng sahod depende sa tinatawag nilang “performance” ko. Malawak ang opisina, mausok ang hangin at sa anumang oras pwede akong maging sunod-sunuran sa iba, gagawin ang mga bagay na noon di ko lubos maisip na papasukan ko pero wala---higit ang tawag ng nangangalam na sikmura kesa sa sinasabi nilang tama. Menor de edad sa umaga pero sa paglubog ng araw kailangang mag-astang purong binata para kumita. Mga “pasubo” ang tawag sa mga katulad ko, di ko alam kung sinong nagpasimula ng tawag na ito pero ang alam ko isang maikling diskripsyon ito tungkol sa ginagawa ko…..sa hanap buhay ko.

Hindi ko na mabilang kung ilan na nga ba ang naging amo ko simula mag katorse ako, ngayong disisyete na ako medyo nasisikmura ko na rin ang kababuyang pwede nilang gawin sa akin---sa dilim. Madalas mga mayayamang bakla ang pilit kong sinusunod, mapaligaya lang sila kapalit ng ilang daan. Tatlo hanggang apat na tao sa isang gabi sapat na para may mailaman ako sa kumakalam na sikmura sa susunod na araw at may maibigay kay Jenny, ang aking nobya na tulad ko sa gabi ang hanap buhay. Walang permanenteng lugar kung saan ako magpapakapawis, sa damuhan, sa sasakyan, sa mga pampublikong palikuran, sa parke o minsan kung nakat’yamba sa bahay na rin ng mga baklang costumer. Mas mahal ang bayad pag inuwi kami kasi lahat ng pwede mong isiping mangyari sa isang nakakandadong kwarto pinapagawa sa amin, basta nasusunod sa presyo ayos na rin…. Isang daan pagsinubo, tatlong daan kung pinapasok at limang daan kung nagrequest ng katas, ang pinakaprodukto namin na gabi gabi best seller. Bonus na lang kung papakainin kami at papainumin ng kahit anong pwedeng inumin.

Sa trabahong ito, hawak ko ang oras ko, na sa akin pa rin kung papasok ako  o hindi kaya sa huli desisyon ko pa rin kung kailan ako bibitaw sa patalim na di ko mabitabitawan. Kailan man hindi ko ginusto ang mga ginagawa nila sa akin pero kailangan kong magtiis para sa sarili ko at para kay Jenny. May naiipon na rin ako kahit papaano, basta pag sapat na to para aming dalawa ni Jenny titigil na ‘ko. Ako uli si Rap-Rap isang “pasubo” sa gabi at isang nangangarap.




8 comments:

  1. dark side of the world. maswerte talaga ako kasing di ako natulad kaya raprap o jenny.

    ReplyDelete
    Replies
    1. Kaya nga Ate Jaid kahiit minsan sa tingin natin na ang bigat bigat ng problema natin maswerte pa rin tayo kasi na kailangan pang dumaan sa pinagdadaanan nina Rap Rap at Jenny

      Delete
  2. sa hirap ng buhay, kahit patalim kinakapitan na.....,
    and dpat din nateng marealize kung gaano tayo kabless na may nagpapakaen sten, nagpa2aral at bumubuhay sten

    ReplyDelete
    Replies
    1. At kung minsan hindi rin natin masisi yaong mga taong pilit kumakapit sa tinatawag nating patalim

      Delete
  3. Wala na ba talagang ibang pagkakakitaan? O mas gusto ng karamihan na kumita ng pera sa madaling paraan? Kahit ang kapalit ay marumihan ang yong dangal? Banat ng buto at masel gamit ang lakas ng katawan, o mas gugustuhin pa na gamitin ang lakas ng kapirasong laman sa pagitan ng hita? Tsk, tsk! Mas saludo ako doon sa mga taong ang pinagkakakitaan ay ang pangangalkal ng basura... oo madumi at mabaho, pero kaya ng isa, dalawa o tatlong paligo... pero ang gawain ni Rap-rap at Jenny? Maligo ka man ng libong beses, magbabad ka man sa sabon at mamahaling pabango, ang dumi at baho ng pagkatao ay kumapit na sayo sagad hanggang buto. Sana nga lang... ang pangarapin ni Rap-rap at Jenny ay ang makawala sa trabahong kinasadlakan... Sana... sana... sana...

    ReplyDelete
    Replies
    1. Marami pang mapagkakakitaan diyan kaso ang siste kapag wala ng mahanap sa ilang ulit na paghahanap ayun diretso na kaagad sa pagkapit sa patalim. Dahil na rin siguro sa impluwensya ng lahat instant, ayan ang resulta.

      Delete
  4. ang higat ng kwentong ito.... ang tanung kailan matatapos ang ganitong kalakaran sa mundo! tama si mario bakit gusto ng mga tao ng madaliang kita, kung mabilis naman itong mawala, may mabuti pa ang mahirap na trabaho ngunit alam mo sa sarili mo na masaya at marangal ito..

    sa ganitong punto di pa huli ang lahat para magbago ng linya...

    ReplyDelete
    Replies
    1. hanggat may mga taong patuloy na umaabuso sa kahinaan ng iba patuloy ang bintahan ng ganyang negosyo sa tagong merkado.... Tama hindi pa huli ang lahat.

      Delete